وضعیت شروع: یک تیم طراحی کوچک، پروژه‌ی هویت تصویری یک برند متوسط را گرفته بود: چند تصویر برای کمپین، یک ست عکس تبلیغاتی محیطی و رنگ‌بندی پایه. مشتری، مجموعه‌ای با واحد بازاریابی فعال و حساسیت زیاد روی کیفیت بود.

کاری که شد: تیم تصمیم گرفت مرحله‌ی کاوش را با میدجرنی جلو ببرد. در یک جلسه، سه جهت بصری ساخته شد و مشتری یکی را انتخاب کرد. سپس مسیر تولید نهایی به محیط نرم‌افزار طراحی منتقل شد: تصاویر با کنترل بیشتر تولید و بلافاصله در همان پروژه‌ی طراحی، با لوگو، متن فارسی و اصلاح رنگ نهایی شدند. برای تصاویر مربوط به تصویر محصول، از بازسازی دستی روی خروجی‌های تأییدشده استفاده کردند تا جزئیات محصول دست‌نخورده بماند.

چه چیزی خوب کار کرد: تقسیم نقش. مرحله‌ی کشف سریع تمام شد و مرحله‌ی تحویل، در جایی انجام شد که کنترل فنی و امنیت حقوقی بهتری داشت.

چه چیزی کار نکرد: تیم اول سعی کرد همه‌چیز را با یک ابزار جلو ببرد. نتیجه‌اش دو بار بازتولیدِ کامل شد: یک‌بار چون خروجی سبک موردنظر مشتری نبود و یک‌بار چون متن فارسی، جزو‌به‌جزو بیرون آمد. بعد از آن بود که تصمیم گرفتند ابزار را در هر مرحله تفکیک کنند.

نتیجه‌ی صادقانه: زمان پروژه کوتاه‌تر شد، ولی نه به‌خاطر جادوی ابزار؛ به‌خاطر اینکه هر ابزار سر جای خودش استفاده شد. انتخاب ابزار درست، نصف کار است؛ تقسیم‌بندی درست کار، نصف دیگر.